کاشت، داشت، برداشت

برنج؛

«به رنج»…

خلاصه‌ای از صبر است؛

صبری که در قامت پدران خم شد

و در دلِ مادران قد کشید.

پشت هر دانه‌اش،

ردِ انگشتانی مانده

که زندگی را کاشتند،

اما آرزوهای خود را درو نکردند.

سفیدیِ برنج را

نه آبِ شالیزار،

که پاکیِ دل‌هایی بخشیده است

که برای لقمه‌ای حلال،

عمری با خاک و آفتاب هم‌قدم شدند.

زندگی بر شانه‌های کسانی ایستاده است

که نامشان کمتر شنیده می‌شود،

اما برکتِ زحمتشان

هر روز مهمانِ سفره‌های ماست.

و چه بسیار پدرانی

که جوانی‌شان را در شالیزار جا گذاشتند،

و مادرانی

که عشق را با دستان خسته‌شان به خانه آوردند